Kadang-kadang aku rasa aku nak lari.
Lari pergi mana?
Entah.
Tiada hala tuju.
Kadang-kadang kalau naik tren, aku harap tren tu takkan berhenti.
Terus bergerak ke infiniti.
Kadang-kadang aku harap aku tak boleh bercakap jadi tiada orang nak benci dengan mulut celaka aku.
Kadang-kadang aku minta orang faham aku.
Tapi aku tahu, permintaan itu sangat tinggi.
Kadang-kadang aku harap aku tidur tak bangun-bangun.
Kadang-kadang aku harap orang tak nampak aku.
Kadang-kadang aku harap aku tiada hati dan perasaan.
Ini mimpi ngeri bila aku sedar, aku berpijak di dunia nyata.